UFAR-ի մարքեթինգի 4-րդ կուրսի ուսանողուհի Սոնա Մուրադյանի վկայությունը

Իմ պրակտիկան անցնում է Chimiget Group ընկերությունում, որը մասնագիտացած է քիմիական արդյունաբերության ոլորտում և միավորում է 13 դուստր ընկերություններ։ Խմբի առաքելությունն է առաջարկել ձեռնարկություններին նրանց կարիքներին համապատասխան համալիր լուծումներ։ Ես հատկապես աշխատում եմ LMM (Laboratoire de Microbiologie de Marseille)-ի և ACIլաբորատորիաների հետ։

Անկեղծ ասած, մինչև այստեղ գալը ես ընդհանրապես չգիտեի, թե ինչ սպասել։ Միայն գիտեի, որ Chimiget-ը մեծ ընկերություն է… և վերջ։ Կարելի է ասել՝ ես նետվեցի անհայտի մեջ՝ հույս ունենալով չխեղդվել։ Ես UFAR-ի առաջին ուսանողուհին էի, որ ոտք էր դնում այստեղ, ուստի պարզապես հուսով էի, որ ամեն ինչ լավ կընթանա։ Սփոյլեր․ առաքելությունը հաջողությամբ կատարված է։

Աշխատանքի ընթացքում հիմնականում զբաղվում եմ LinkedIn-ի հրապարակումներով և մասնակցում եմ առևտրային զարգացման գործընթացներին։ Ավելի լավ եմ ծանոթանում ընկերության արտադրանքին և ծառայություններին, առաջարկում եմ հաղորդակցական գաղափարներ և մշտապես շփվում եմ գործընկերներիս հետ։ Հենց այդ շփումներից եմ ամենաշատը սովորում։

Ինչ վերաբերում է Ֆրանսիային, պետք է խոստովանեմ՝ ես սիրահարվել եմ այս երկրին։ Ապրում եմ Բուկ-Բել-Էր քաղաքում, որտեղ տները կարծես Pinterest-ից լինեն։ Իմ պրակտիկան անցնում է Կաբրիես քաղաքում, որը նույնքան հանգիստ է։ Աշխատանքից հետո ինձ այնտեղ հազվադեպ կտեսնեք․ սովորաբար գնում եմ Մարսել կամ Էքս-ան-Պրովանս, որտեղ նույնիսկ կցանկանայի ապրել ապագայում։

Մարսելը հրաշալի է իր ծովով և բազմամշակութային մթնոլորտով, թեև միշտ չէ, որ այնտեղ ինձ լիովին ապահով եմ զգում։ Ամենօրյա իրական մարտահրավերը տրանսպորտն է։ Ավտոբուսների ուշացումների և փոխադրումների պատճառով երբեմն մեկ կետից մյուսը հասնելու համար մեկ ժամ է պահանջվում։ Մի ամբողջ առանձին արկած։

Ես նաև հնարավորություն եմ ունեցել այցելելու Կասիս, Տիոնվիլ, Մեց և, իհարկե, Փարիզ։ Եվ այստեղ արդեն իսկական սեր առաջին հայացքից էր։ Փարիզը կախարդական քաղաք է, որը ստիպում է ցանկանալ մնալ այնտեղ ընդմիշտ… կամ գոնե մինչև հաջորդ բագետը։

Իմ առօրյան բավականին պարզ է։ Օրը սկսում եմ արագ նախաճաշով, վայելում եմ մաքուր օդը և հետո պայքարում ավտոբուսի հետ, որպեսզի հասնեմ Կաբրիես։ Այն կամ շատ շուտ է գալիս, կամ շատ ուշ, բայց հազվադեպ ժամանակին, ինչի պատճառով երբեմն ուշանում եմ։ Աշխատանքից հետո սովորաբար գնում եմ լողափ կամ առևտրի կենտրոններ, իսկ հանգստյան օրերին՝ փոքրիկ ճամփորդությունների։

Երբ համեմատում եմ Ֆրանսիան և Հայաստանը, առաջին հերթին նկատում եմ չափերի տարբերությունը։ Ֆրանսիայում ամեն ինչ ավելի մեծ է՝ քաղաքները, հեռավորությունները, հնարավորությունները։ Հայաստանում ամեն ինչ ավելի մոտ է և հասանելի, ինչը հաճախ հեշտացնում է կյանքը։ Միևնույն ժամանակ, ինձ շատ է դուր գալիս, թե ինչպես են ֆրանսիացիները վայելում յուրաքանչյուր պահը, նույնիսկ աշխատանքային օրերի ավարտից հետո։ Այստեղ կյանքը վայելելու մշակույթ կա՝ առանց հանգստյան օրերին սպասելու։

Աշխատանքային մշակույթի և կանոնակարգերի առումով Ֆրանսիան ավելի կառուցվածքային և խիստ է։ Օրերը երբեմն սկսվում են առավոտյան 8:30-ին, ինչը նորություն էր ինձ համար։ Միևնույն ժամանակ, այստեղ ընդմիջումները երկար են, և յուրաքանչյուրի ռիթմը հարգվում է, նույնիսկ այն պրակտիկանտների, որոնք երբեմն ուշանում են ավտոբուսների պատճառով։ Իմ ղեկավարն այնքան համբերատար է, որ ես նրան կատակով համեմատում եմ տիբեթցի վանականի հետ։

Այս պրակտիկան պարզապես ևս մեկ տող չէ իմ CV-ում։ Այն իրական ներթափանցում է ֆրանսիական մասնագիտական աշխարհ, նոր աշխատանքային մեթոդների բացահայտում և ինքնաճանաչման կարևոր փուլ։ Ես հասկացել եմ հարմարվողականության, մարդկային շփումների և իրավիճակները հանգիստ ընդունելու կարևորությունը, երբ ամեն ինչ չի ընթանում նախատեսվածի պես։

Այս փորձառությունն օգնեց ինձ ավելի հստակ ձևակերպել իմ մասնագիտական նպատակները, դառնալ ավելի ինքնուրույն և հաստատել հաղորդակցության ու ռազմավարության հանդեպ իմ հետաքրքրությունը։ Եվ ամենակարևորը՝ այն ինձ ավելի մեծ ցանկություն տվեց ճանապարհորդելու, նոր մշակույթներ բացահայտելու և գուցե մի օր վերադառնալու Ֆրանսիա աշխատելու... այս անգամ՝ ժամանակին եկող ավտոբուսով։

Սոնա Մուրադյան
UFAR-ի մարքեթինգի 4-րդ կուրսի ուսանողուհի